• Home
• Updates
  • Campagneblog
  • Op de inhoud
  • Persberichten
• Over G500
  • De initiatiefnemers
  • Regioteams
  • Raad van Toezicht
  • Partners
  • De stichting
  • In het nieuws
• G500 tienpuntenplan
• Kom in actie!
• Agenda
  • 12 september: G500 verkiezingspartijtje
• Contact

Gastblog door Thijs Kleinpaste

De laatste dagen is, onder andere op de opiniepagina’s van De Volkskrant, te lezen dat de G500 niet de belangen van alle jongeren dient. In plaats daarvan zou de G500 er alleen zijn voor hoogopgeleide jongeren, terwijl ze hun lager opgeleide generatiegenoten laten stikken. Onder andere Christopher Houtkamp en Zowi Milanovi (24 mei) en Chris Aalberts (29 mei) schreven dit. Ook uit de hoek van de politieke jongerenorganisaties klinkt steeds vaker zulke kritiek, onder andere op blogs van de verschillende afdelingen van die organisaties en in uitspraken van de voorzitters tijdens debatten of in de media. Dat is merkwaardig.

De afgelopen jaren hebben alle Politieke Jongerenorganisaties, met uitzondering van ROOD (SP) en de nooit opgerichte PVV-jongeren, op verschillende momenten gewezen op de donkere wolken die zich samenpakken boven de verzorgingsstaat. In zijn huidige vorm is die niet houdbaar: de generatie jongeren die nu (bijna) de arbeidsmarkt betreedt weet zeker dat ze, als er niets verandert, veel gaat betalen, maar dat het onwaarschijnlijk is dat ze zelf ooit van de royale collectieve voorzieningen gebruik gaan maken. Het stilzwijgende verbond tussen oud en jong is dan verbroken.

Het is dus niet vreemd dat de voorzitters van de Jonge Socialisten, de JOVD en de Jonge Democraten op 12 mei 2011 in een open brief aan Agnes Jongerius in NRC Next schreven: ‘Zonder hervorming van het Nederlandse pensioensysteem blijft voor de nieuwe werkenden, voor ons dus, helemaal niets over.’ De organisaties erkenden dat het pijn ging doen, maar die pijn was nu eenmaal nodig. De brief was een oproep aan Jongerius om tijdens de onderhandelingen over het nieuwe pensioenakkoord ook aan de jongere generaties te denken. Die oproep mocht echter niet baten: in het najaar kwam er een pensioenakkoord en de jongeren werden kind van de rekening. Inmiddels erkent de politiek dat het pensioenakkoord de rekening teveel naar de toekomst doorschuift.

Daarom lanceerden de SGPj, DWARS (GroenLinks), de Jonge Socialisten, de JOVD en de Jonge Democraten in oktober 2011 de website pensioen-opstand.nl, waarmee ze zich tegen het pensioenakkoord verzetten. Alle jongerenorganisaties noemden dat toen ‘moreel onhoudbaar’. Rick Jonker, de voorzitter van de Jonge Socialisten, schreef in de decembereditie van het ledenblad van de PvdA dat het akkoord niet ‘generatieproof’ was. Het CDJA doet niet mee omdat het zich niet als actievereniging ziet, maar onderschrijft de boodschap wel. Waar richt de kritiek zich op? Onder andere op de doorsneepremie, die in de alternatieve plannen van de jongerenorganisaties van tafel moest. In de huidige plannen van de G500 staat met betrekking tot de pensioenen precies hetzelfde voorstel.

Op 7 april kwamen de voorzitters van de JOVD, het CDJA, de Jonge Democraten en Perspectief naar buiten met een eigen ‘Catshuisakkoord’. Binnen hielden PVV, VVD en CDA elkaar in een wurggreep, buiten realiseerden de jongeren dat het aan hun was om de belangen van hun generatie te verdedigen. In het alternatieve akkoord stond onder andere dat de AOW-leeftijd omhoog moet naar 69 jaar en stelden zij een beperking van de Hypotheekrenteaftrek tot 33%voor. Dat laatste punt is ook weer onderdeel van de plannen van de G500. Op 24 april benadrukten de voorzitters van de JOVD, het CDJA, de Jonge Socialisten en de Jonge Democraten in een debat in het programma Dit is de Dag op Radio1 bovendien nog maar eens dat we ‘naar een begrotingsoverschot’ moeten en dat dit ‘kan door te hervormen’. Want, ‘wij willen tenslotte leven in een verzorgingsstaat.’

Bestaan er geen jongerenbelangen, of scherper: gedeelde belangen? Onzin. De Jongerenorganisaties zijn onderling al jaren eensgezind. Om de verzorgingsstaat van onze (groot-)ouders te kunnen behouden moeten er nu pijnlijke maar noodzakelijke hervormingen komen. Dat er geen gezamenlijke jongerenbelangen bestaan, zoals Aalbers, Houtkamp en Milanovi beweren, kan naar het rijk der fabelen worden verwezen. De jongeren zelf zien ze, over de volle breedte van het politieke spectrum, in ieder geval wel.

Het verweer van de Jongerenorganisaties tegen de G500 is ondertussen vooral gratuit. Iedereen vindt dat er iets moet gebeuren. Natuurlijk zijn er verschillen, maar de kritiek doet denken aan het syndroom van narcissism of small differences. Het succes van de G500-revolutie laat vooral zien dat het recept van de Jongerenorganisaties tot nu toe niet heeft gewerkt. Blijkbaar is wat de G500 doet succesvoller dan een weekend lang samenkomen in een stoffig congreszaaltje om de hele dag over voorstellen te praten en na dat weekend concluderen dat nog steeds niemand luistert. De G500 weet in een maand tijd meer aandacht voor hervormingen te genereren dan alle Jongerenorganisaties bij elkaar de afgelopen twee jaar. Daar verdienen ze geen kritiek voor, maar lof. Het is nu kiezen: meedoen en meedenken over de beste voorstellen om te hervormen, of aan de kant blijven staan en mokken. In dat laatste geval moeten de Jongerenorganisaties alleen niet klagen; dan moeten zij zich schamen.

Thijs Kleinpaste (23) is deelraadslid voor D66 in Amsterdam Centrum en tot voor kort bezoeker van de stoffige congreszaaltjes waar zelden resultaat geboekt werd.

Deel dit bericht: